Implanty Stomatologiczne

Implanty podokostnowe mogą służyć jako podpora dla protezy stałej (mostu), protezy ruchomej częściowej i protezy całkowitej. Umożliwiają również korektę rozpiętości łuków zębowych, jakie występują pomiędzy szczęką i żuchwą przy rozległych zanikach. Wszczepy podokostnowe z uwagi na swój kształt, zbliżony do sieci, dobrze rozkładają siły żucia i przenoszą je na zbitą warstwę kostną wyrostka zębodołowego. Hernandez i Bodine stwierdzili, że pionowa siła żucia jest dwukrotnie większa u pacjentów z implantem podokostnowym niż u użytkowników konwencjonalnych protez płytowych.
Podstawowym warunkiem dla uzyskania pozytywnych wyników leczenia implantami podokostnowymi jest obecność odpowiedniej ilości i jakości kości oporowej. Linków uważa, że tego rodzaju wszczepy można stosować tylko wówczas, gdy kość wyrostka zębodołowego została zresorbowana i pozostała tylko warstwa zbitej kości podstawowej. To stwierdzenie sugeruje, że żuchwa jest bardziej odpowiednim podłożem niż szczęka, co nie wyklucza, że wszczepy podokostnowe są również stosowane w szczęce, ale sprawiają więcej trudności technicznych i nie dają tak pozytywnych wyników jak w żuchwie.
Wszczepy podokostnowe muszą być swoim kształtem i wielkością ściśle dostosowane do podłoża kostnego. Implant taki może pokrywać całe podłoże lub tylko pewną jego część (przy częściowych brakach uzębienia). Bardziej zalecana i dająca lepsze wyniki jest technika odbudowy całego łuku zębowego. Postępowanie zwykle jest dwuetapowe. Na pierwszym posiedzeniu odsłania się kość całego terenu protezowanego i pobiera wycisk. Drugi etap następuje zwykle kilka tygodni po pierwszym. W tym czasie zostaje wykonany metalowy szkielet wszczepu, najczęściej, jak dotychczas, ze stopu chromokobaltowego. Teoretycz­nie jest możliwe postępowanie jednoetapowe. Pobranie wycisku, wykonanie szkieletu i jego osadzenie odbywa się w ciągu jednego dnia.
Implanty podokostnowe są stosowane już od ponad 30 lat i z dużym powodzeniem. Uważa się za pełny sukces, jeżeli wszczep będzie wypełniał swoje zadania przez okres 5 lat. Mack podaje, że z 1434 implantów podokostnowych przed upływem tego terminu musiało być usunięte. Bodine na podstawie analizy 27 implantów podokostnowych osadzonych w żuchwie stwierdził, że wiele z nich było użytkowanych przez okres prawie 20 lat.

This entry was posted on wtorek, maj 6th, 2008 at 10:22 przed południem and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.