Implanty Stomatologiczne

Konstrukcje metalowe implantów mogą być wykonywane indywidualnie dla danego pacjenta metodą traconego wosku lub przygotowane fabrycznie w po­staci różnego rodzaju kształtek. Mogą to być konstrukcje zespolone lub pojedyncze.
Fabrycznie przygotowane implanty metalowe są dostarczane w postaci solidnych trzpieni, których część wnikająca do kości posiada porowatości lub mikroporowatości powierzchniowe, umożliwiające wrastanie we wszczep tkanek otaczających, co polepsza jego stabilizację. Stosowane były lub są wszczepy ze stali nierdzewnej, stopów chromo-kobaltowych, z tytanu i jego stopów. Stoso­wanie metali i ich stopów stwarza problemy związane z korozją, której skutkami są pogorszenie właściwości mechanicznych stopów i możliwość reakcji elektro­chemicznych. Również trudna jest ich adaptacja do anatomicznych struktur podłoża. Zdaniem Mohammeda i współprac, niedostateczna adaptacja metalo­wej konstrukcji do tkanek otaczających zwiększa koncentrację ciśnienia zarów­no na implant, jak i na kość oporową. Linków twierdzi, że nigdy się nie spotkał z reakcją typu elektrogalwanicznego i jego zdaniem niepowodzenia wynikają ze złego zaprojektowania i niewłaściwego zainstalowania implantu.
Według aktualnych poglądów za najodpowiedniejszy materiał metalowy uważa się tytan i jego stopy. Z uwagi na coraz częstsze stosowanie tytanu i jego stopów w protetyce stomatologicznej wydaje się celowe podanie podstawowych informacji na temat tego materiału. Tytan jest metalem trudno topliwym, charakteryzującym się unikalnymi połączeniami korzystnych właściwości me­chanicznych i odpornością na korozję, co pozwala na jego szerokie stosowanie w implantologii. Stopy tytanu posiadają lepsze właściwości aniżeli czysty metal. Najbardziej rozpowszechniony jest stop tytanu z dodatkiem 6% aluminium i 4% wanadu. Moduł elastyczności tytanu jest o połowę niższy niż stali i stopów chromo-kobaltowych.
Tytan jest metalem o dużej reaktywności, niestabilnym w odniesieniu do jego utleniania w obecności zarówno powietrza, jak i wody. Duża reaktywność tytanu czyni go równocześnie odpornym na czynniki zewnętrzne w środowisku wodnym z uwagi na jego pasywację przez cienką warstwę tlenku, tworzącą doskonałą barierę ochronną. Ze względu na to zjawisko tytan charakteryzuje się największą odpornością na korozję spośród znanych metali stosowanych w inżynierii. Bardzo dobra koegzystencja tkankowa tytanu jest spowodowana odpornością na korozję, jak również bardzo małą dyfuzję jonów do tkanek otaczających. Jak wykazują dotychczasowe obserwacje tytan jest alergicznie obojętny, co dodatkowo zwiększa jego walory jako tworzywa dla implantów.

This entry was posted on poniedziałek, kwiecień 9th, 2007 at 3:15 po południu and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.